Genieten

Persoonlijk: Help, mama heeft een burn out! | Hoe gaat het nu?

  • By
  • 16 februari 2020
  • Sticky
Maudgeniet.nl / Burn Out

Niet te geloven.. Het is alweer een jaar (!) geleden dat ik voor de zoveelste keer met vage klachten naar de huisarts ging en dat ik thuis kwam te zitten met een Burn Out. Waar ik eerst nog dacht dat ik even drie weekjes zou bijslapen, kwam ik er al snel achter dat het waarschijnlijk wel iets langer zou duren dan een paar weekjes. Maar dat het zó lang zou duren, had ik destijds niet verwacht. Ondertussen ben ik dus een jaar verder en gaat het eigenlijk best wel goed met me.. Alles blijft in kleine stapjes gaan en ik vind het vaak nog lastig om prikkels te verwerken, dus Slow Down lijkt nu het nieuwste motto. Tijdens mijn Burn Out heb ik heel veel gedeeld, van tips tot persoonlijke verhalen en ervaringen. Maar één ding heb ik nog niet gedeeld.. Hoe is het als mama een burn out heeft?

Mama is zó moe!

Met twee kleine kindjes in huis is het echt niet gek om af en toe een beetje moe te zijn. Maar ik was niet meer ‘alleen maar een beetje moe’. Ik was op, totaal gesloopt en kon wel huilen als de wasmachine piepte dat deze klaar was. Het idee dat ik al die was allemaal in de droger moest doen (ja, wat maar 20 seconden tijd kost), dat was al veel te veel. Het is moeilijk om te omschrijven hoe ik me echt voelde. Ik voelde heel veel onrustig van binnen, wilde zo graag door met mijn normale leventje en was vooral erg boos dat dit ‘mij overkwam’. Ik kon om alles wel huilen, wilde eigenlijk alleen maar slapen en alle kleine dingetjes waren te veel. Daarnaast had ik ook veel lichamelijke klachten, waaronder veel hoofdpijn, haaruitval, spanningen in de spieren en duizeligheid..

Als ik terug kijk op afgelopen jaar, kan ik wel zeggen dat het een behoorlijke emotionele achtbaan is geweest. De lichamelijke klachten, het onbegrip van anderen, de frustratie van het ‘niet snel genoeg herstellen’.. Maar het ergste vond ik het misschien nog wel naar de kindjes toe. Mama heeft een Burn Out! Ik heb nooit letterlijk tegen de meisjes gezegd dat ik een Burn Out heb, maar wel dat mama moe is en soms hoofdpijn heeft. Ik had werkelijk waar geen idee wat je kleine kindjes hierover wel of niet moet vertellen. Aan de ene kant gaat het ze niet zo veel aan, maar aan de andere kant hebben ze echt wel door dat er wat anders is. Kindjes voelen dat soort dingen op de een of andere manier echt wel aan en het is toch best wel gek als mama opeens niet meer hoeft te werken?

Schuldgevoel..

Dat ik thuis zat met een Burn Out heeft -met name in het begin- voor enorm veel schuldgevoel gezorgd. Niet alleen naar de buitenwereld toe (mijn werk!), maar zeer zeker ook naar de kindjes toe. Ik was vreselijk blij dat de oma’s af en toe een extra dagje wilden oppassen, maar ik voelde me vreselijk schuldig naar de kindjes toe. Ik wilde graag een leuke, geduldige, lieve en energieke mama zijn. Maar in plaats daarvan had ik helemaal geen geduld, had ik een redelijk kort lontje, gingen we geen leuke dingen meer doen en belde ik regelmatig een van de oma’s voor een extra oppasdag.

Achteraf ben ik blij dat de meisjes nog zo jong zijn (nu 2,5 en 4,5) – waardoor ze het niet heel bewust hebben meegemaakt en het waarschijnlijk niet echt onthouden. Daar ben ik heel blij mee! En ergens ben ik ook wel blij dat ik veel thuis ben geweest en een soort van ‘extra tijd’ met ze heb gehad. Op mijn werkdagen was ik gewoon thuis, we lazen regelmatig samen een boekje of gingen buiten even uitwaaien. De vele middagdutjes deden we samen in het grote bed, iets waar ik nog steeds regelmatig van kan genieten.

En nu verder..

Ondertussen ben ik dus een jaar verder en is er best veel veranderd. Niet alleen qua activiteiten, maar ook veel met mij qua mindset. Ik heb vreselijk veel boeken gelezen (toen ik daar eindelijk weer de concentratie voor had), interessante documentaires gekeken en veel nagedacht over wat ik nu echt wil. Een van de boeken die ik las is het boek “Burn Out: Het begin van verandering” waar de hele rollercoaster van een Burn Out mooi in wordt verwoord. Zelfs als je geen idee hebt hoe een Burn Out is en voelt, dan is dit een mooi boek om te lezen. Niet alleen voor jezelf, maar dus ook zeker om je geliefde/vriend/collega/buurvrouw/moeder/whatever beter te snappen. Want dat onbegrip van vele mensen is echt heel moeilijk om mee om te gaan. Tenminste; zo heb ik dat ervaren.

Ik ben op dit moment nog lang niet waar ik wil zijn, maar langzaam kom ik in kleine stapjes steeds weer dichter bij mezelf. Ik kan eindelijk weer ‘meedoen aan het normale leven’. Werken lukt weer, ik spreek weer met mensen af en ik durf me soms zelfs weer te begeven op drukke plekken met veel prikkels. 😉 Daarnaast kan ik eindelijk weer dingen ondernemen met de meisjes, heb ik weer energie om met ze te dansen en knutselen en kan ik er ook oprecht weer van genieten. ZO FIJN!!

Het boek ‘Burn Out: het begin van verandering’ heeft me ook laten inzien dat sommige dingen echt anders moeten. Zo heb ik de laatste maanden veel nagedacht over het werk wat ik wil gaan doen, ik heb maanden getwijfeld of ik nog wel door wil gaan met bloggen en ben nu echt aan het uitzoeken waar ik energie van krijg én waar ik van kan opladen.

Voorlopig is en blijft het nog een zoektocht.. Maar de grootste ellende is achter de rug!

 

No Comments
Leave a Reply