Genieten

Een Burn Out? Je bent toch nog hartstikke vrolijk!? |

  • By
  • 4 augustus 2019
  • Sticky
Maudgeniet.nl / Burn Out

Alweer een half jaar thuis met een Burn Out. Oef, dat had ik natuurlijk niet verwacht.. En ondanks dat ik er soms enorm van baal, probeer ik het nu echt te laten zoals het is. Tuurlijk wil ik er graag aan werken en wil ik dolgraag weer een ‘normaal leventje’. Maar.. Het is zoals het is en alleen volledige acceptatie gaat mij uiteindelijk helpen. Hoe meer ik er tegen vecht, des te meer energie het me kost.. Energie is juist iets waar ik niet meer genoeg van heb en ik moet juist weer energiereserves gaan opbouwen.

Een verkeerd beeld hebben van een Burn Out..

In het half jaar dat ik thuis zit heb ik veel reacties gehad. Het merendeel daarvan was allemaal positief en enorm lief, maar ergens zorgt het ook voor onbegrip. En dat is zó logisch! Maanden heb ik er zelf helemaal niks van gesnapt en pas door er veel over te lezen krijg ik nu een beetje een inzicht wat er is gebeurd en hoe ik dit aan moet vliegen..

Ik kreeg zo vaak de reactie ‘Maar je bent nog heel vrolijk’. Ja, dat klopt! Er zijn -gelukkig- nog heel veel dingen waar ik van kan genieten en die ik leuk vind om te doen.. Maar een Burn Out is geen depressie! Ik had ook een verkeerd beeld van een Burn Out. Hoe ik het voor me zag? Huilende moeders die met bergen was en papieren van het werk om zich heen alleen maar konden huilen, terwijl de kinderen het hele huis bij elkaar schreeuwen en op de tafel zouden dansen. Moeders die alleen maar lopen te schreeuwen door het huis, die álles te veel vonden en het liefste gewoon weg zouden rennen. Of mannen die werkweken van minstens 60 uur hadden en die ‘s morgens om 05.00 uur opstaan, zodat ze maar niet te laat komen op die vergadering aan de andere kant van het land. Die de hele dag werken en ‘s avonds om 22.00 uur pas thuis zijn; dan nog ‘moeten’ sporten, eten, kletsen met hun (huis)vrouw etc. etc. En die dan zo ineens breken en helemaal niks meer kunnen, behalve huilen.

Boy, I was wrong! Ik heb geen schreeuwende en dansende kinderen op de tafel, ook geen bergen was om me heen en ook geen druk of stress van mijn werk. Sterker nog: thuis heb ik het enorm goed voor elkaar. Jasper helpt veel en ik heb altijd het gevoel dat we het samen doen (of dat hij meer doet dan ik) – ook al vóór de Burn Out. Ik cross niet het hele land door om minstens 60 uur per week te werken of wat dan ook. En toch ging het mis..

Een Burn Out is geen depressie!

Wel heb ik maanden (of eigenlijk jaren) veel te veel gedaan en vooral veel te veel van mezelf gevraagd. Ik ‘moest’ een leuke moeder zijn, vriendinnen blijven zien (met en zonder kindjes erbij), veel sporten, het voor iedereen goed doen, een schoon huis hebben, een gezonde maaltijd koken, er veel op uit gaan en ik wilde vooral niks missen en overal bij zijn. Tel daarbij ook nog eens behoorlijk wat slaaptekort op en ook ik brak. Ondertussen zit ik al een half jaar thuis met een Burn Out en lijkt de tijd voorbij te vliegen.

Maanden heb ik gehoopt dat ik mijn been of arm zou breken, zodat mensen echt zouden zien dat ik wat heb. Want joh, ik ben toch nog vrolijk en ik ga nog dingen doen!? Ja, dat klopt! Mijn hoofd wil zó graag het normale leventje hebben en mijn hoofd vindt nog heel veel dingen leuk! Het is vooral zo dat mijn lichaam aangeeft dat het allemaal wat rustiger moet..

Wanneer je mij ziet lachen (joe hallo perfect instagram-leven!) dan is dat ook oprecht zo. Dat wil alleen niet zeggen dat ik niet ‘op’ en moe ben en op dat moment heb ik misschien wel barstende koppijn.. Het is alleen geen depressie, ik voel me niet k*t of verdrietig.. Hooguit gefrustreerd omdat dingen niet lukken of verdrietig omdat het wéér even te veel geworden is. Het wil alleen niet zeggen dat wanneer je mij ziet lachen of vrolijk zijn, dat ik meteen weer helemaal beter ben. Tijdens mijn Burn Out is mijn leven nog steeds leuk en kan ik nog steeds genieten van heel veel dingen! Gelukkig wel!

Waarom ik dit schrijf?

Waarom schrijf ik dit? Vooral om herkenning bij andere burnies of bijna burnies (vreselijk woord) te creëren. Dat is precies de reden waarom ik schrijf over mijn Burn Out en alles wat er bij komt kijken. En deels ook om een taboe te doorbreken, want het is oké om soms even ‘op’ te zijn. Maar ik wil hier vooral heel veel verwarring weghalen: een Burn Out is gelukkig geen depressie!

Disclaimer
Wanneer ik over mijn Burn Out blog, wil ik hiermee geen aandacht trekken en zeer zeker geen specialist zijn. Ik vertel alleen wat mijn eigen ervaringen zijn en wil hiermee geen oordeel vellen over een ander. Heb je zelf veel herkenbare klachten? Ga dan altijd even naar de huisarts voor een gesprek! 

No Comments
Leave a Reply